مادرم کجایی؟ 

مادرم کجایی؟
مادرم کجایی؟ نمیدانم کجایم من ؟
دستم میلرزد سرم را نمی توانم بلند کنم
مادرم بیا ببین بیچاره شده پسرت
به دنبال نگاه تو هنوز نفس میکشد
نمیدانم چی شده ولی درد دارم مادرم خیلی درد
صدایی چند پیش صدایت نبود
صدایی وحشتناکی بود با درد خویش

قرار بود امشب با دستان پور از میوه به خانه برگردم
امشب قرار بود با موترکی سرخی که پسرم انتخاب کرده بود
به نزدش بیایم و بزرگترین آرزویش را بر آورده کنم
فکر کنم نمی توانم مادرم چون سخت دلگیرم
دلگیر ازین میدان خونین قلبم
بیا ببین مادرم دست و پایم درد دارد
از زانو هایم خون جاریست
خونم را پاک کن مادرم کسی نیست بیاید پیشم
خون هایم متوقف نمی شوند مگر اینکه تو نیایی
به یاد آنروزی افتیدم که از زینه حویلی افتیده بودم
دوده آمدی و مرا به آغوش گرفتی و سرم را نوازش میکردی
روی زخم های پایم مرحم می گذاشتی
مگر این زخم هایم را نمیبینی مادرم
مگر این خون هایم حالا برت مهم نیست
بیا و مرحم بگذار مادرم هنوز من پسر تو ام پسری که ؛
سالهاست بخاطر آینده خوبش شب و روز ها پشم می گریسی
اشک هایش را اجازه نمیدادی که بریزد پس امروز کجایی مادرم ..؟

من نا توانم میدانی چرا ؟
فعلا در بین اجسادی قرار دارم که با دل های پر از امید و یک عالم آرزو
به روی زمین به گونه زنده ولی بی جان افتاده اند
این چی روزی است خدایا !
این چی حالتی است که ما داریم
دستی خواهری دیدم که روزانه سر صد ها شاگرد را نوازش میکرد
پای پدری را دیدم که بخاطر دو لقمه نان حلال روزانه هزار ها کیلومتر را قدم میزد
چادری دیدم که خون پور از مادری که بخاطر دیدن پسرش میامد
دستی که هنوز بخاطر گرفتن قلم منتظر بود
دستی کودکی را دیدم که نیمه جان بود
به سویم نگاه میکرد و گریه میکرد
چشمانش به دنبال مادر عزیزش بود
خدا میداند مادرش در زیر کدامین سنگ سختی این دنیا بود

خاستم نزدیکی کودک معصوم و نمیه جان برسم
چشمانش اشک پر و سویم اشره میکرد
رنگ رویش مثل آفتاب در حال غروب بود
نمی توانست صدا بزند ، به گلویش لین برق پیچیده بود
خاستم بلند شوم ، پا هایم از کار افتاده بود
از تمام جایم خون سرازیر بود
قلبم میلرزید پاهایم حرکت نداشت
زبانم گنگ آمده بود
زیر لب جمله های پی در پی را زمزمه میکرد
کاش می توانستم برسم به نزدش دستش را بگیرم
از رویش ببوسم
بردارمش ازین رسوایی و اتفاق جاهلانه
در بین قبرستان نبودم ولی
در بین برادران و خواهران عزیز بی جان بودم
مادرم بیا ببین آن پسری که هر روز برش نصیحت میکردی متوجه خود باش
نتوانستم متوجه خود باشم

کناره هایم پور از دست و پا های بی جان افتاده
یا رب این چی وضعیتی است در بین انسان های سر و پا افتاده
پدری را دیدم که با صدایی بلند چیغ میزد به دنبال تکه از گوشت بدن فرزند مثل دیوانه ها می دوید
مادری که تمام جایش خون پر زیر شیشه های شکسته فرزند می پالید
زنی را دیدم که سرسخت نگران هنوز از عزیزش خبری نداشت
ولی امید زنده بودنش به چشم خود می بالید

فعلا کی استم کجا هستم نمیدانم
مثل روزی محشر بود کس به غم کسی نبود
چنین که هر کس به دنبال اعمال می تپید
جایی بودم که برادرانم کنارم خوابیده اند
یکیش بی پای و یکیش بی دست و یکیش هم بی سر است
هیچ کدامش پسر وزیر یا وکیل پارلمان نبود
همش کسانی بودن که مزدورکاران بودن
لباسی چند قیمتی در تن نداشتن
میدانم دیگر توان بلند شدن ندارم

مادرم خدا میداند من دیگر بر میگردم یا نه
ولی فرزندم را به خدا و به تو می سپارم
حالا که نمیدانم کجایم باید تو هم هیچ وقت ندانی
به دنبالم نیا آواره میشی حالم را دیده نابود میشی
خوب میدانم چند دقیقه بعد داخل تابوت خواهم بود
پیش روی امام به نام میت یاد خواهم شد
یا هم که بنام شهید یاد خواهم شد

سرم را بلند نمی توانم میدانی چرا ؟
چون شرمنده ام از خود
شرمنده ام از حالت خود کنارم شهیدان خوابیدند هنوز من نفس میکشم
پسران مان یتیم مادران مان داغدار شدن

یا رب تو خودت قضاوت کن
میگن نه انسان اشرف المخلوقات
ما که انسان بودیم اشرف المخلوقات بودیم
ولی هیچ گاه نتوانستیم ثابت بسازیم اشرف المخلوقاتیم
به حال مان پرنده گان آسمان گریه دارن

مادر دیگر توان حدف زدن ندارم
فکر کنم جایم به گلویم رسید
تو را و تمام عزیزانم را به خود میسپارم
شما را خیلی دوست دارم
مادرم مرا ببخش نتوانستم چادری که سالهاست به آرزوی خریدنش بودی را برت بخرم
نتوانم ازت حفاظت کنم
حالا به جای میروم که قرار بود بروم
من حالا نمی خاستم بروم ولی قبل از وقت برایم انتخاب نمودن
مادر مرا ببخش اگر روزی بی اعتنایی کردم ، اگر روزی قلبت را شکستم
میدانم آرزوهایت نیمه ماند ، من ازت در آخر یک خواهش دارم
موترکی سرخی که پسرم انتخاب کرده بود را برایش بخر
اولین و آخرین خواهشش از پدرش بود

مادرم گریه نکن چیزی زیادی تعغیر نمیکند
فقط بعد ازین سر دسترخوان حاضر نمیشم
صدایم را گر می خواهی بشنویی آهنگی را که دوست داشتم را بشنو
می خوای بویم کنی فرزندم را به آغوشت بگیر
می خواهی مرا ببینی سرم مزارم بیا
فقط بستر خوابم را تبدیل نی کنم
به جای لیاف رنگه خاک را به سرم میگیرم مادرم

حالا من میرم وقتش رسیده
تنهایم مادرم ، دوستت دارم هایم را فراموش نکن من نتوانستم تا آخر قهرمانت بمانم
پسرم مرا ببخش دیگر نمی توانم دستان تو را ببوسم
تو به گفته دنیا پسری یک شهید قهرمانی
زیاد شوخی نکن و مادر کلانت را ازیت نکن
قلبم را عشقم را نفس هایم را به این دنیا میمانم
خداحافظ عزیزانم
من رفتم دیگر توان برگشت ندارم
خداحافظ
الوداع دنیایی فانی 😢

نویسنده :ناجیه احمدی
07.11. 1396

روزگار پایان نا پذیر 

گویند زندگی دو روز است به پایین خواهد رسید
ولی نه !
زندگی دو روز نیست هر باری که درد میکشی
زندگی برت ثابت میکند که چقدر طولانی است
هر باری که صدمه میبینی ورق نو میزنی در سرنوشت
اشتباهات که در ورق های گذشته انجام دادی را نمی توان جبران کرد
ولی می توان از نو آغاز کرد
از همه چیز خسته شده یی
تمام چیز های که که در چرخ روزگارت می چرخد
تنها همدمت بالشتی است که هر شب باران بی پایان چشمانت را
بدون سر و صدایی تحمل میکند
بهانه های بی جا فرار از زندان غم
ولی غم مثل سرطان در قلبت ریشه میکند
نه درد دارد و نه طبیب
فقط میدانی که بگذاری بدست این دل غریب
خود را نمی شناسی
نمیدانی در کدام حالتی
نه خسته ، نه غمگین ، نه نا امید ، نه ترک شده ، نه دوست داشته
فقط چیزی که میبینی خنده های اجباری در لبان روی جامعه
درمانت فقط اون بالایی است که میبیند
مرحم قلب خسته ات است
کاش بدانی و طاقت کنی
که این هم می گذرد
میدانم سخت ولی حتما می گذرد

انسان نه تاب دارد نه طاقت
فقط گله و شکایت
گریه کردن نه نشان دهنده قدرت است نه ضعف
فقط وزنی درونی است که نمی توان نگهش داشت
مگر اشک چقدر سنگینی دارد وقتی میریزیم به اندازه برگ درخت سبک میشیم

روزگار میرسد میبینی
که در دشتی هستی نه آب و نه آفتاب
فقط کلبه ویران ، نهال های نیمه رفته زیر خاک
یک احساس و تنهایی
در سایه درختی بی ثمر همانند ماهی بدون آب
نه حیات است و نه جان و نه جهاد
فقط خاکی که می توانی لمسش کنی
و قلبت را دفن کنی
صد بار اگر توبه کنی قبول نمیکند این دل پاک

هوایی نا خوش آیند و تاریک
تو را میلرزاند از یاد گذشته های دردناک
یک بادی می وزد که موی هایت را به آسمان
نگاه هایت را به باران
دستانت را به سوی دعا
قلبت را به خدا میرساند

ای باد بوز که خیلی برت احتیاج دارم
صدایم را گر بشنویی ناله نه ز جانم شکایت دارم
باران که نبود چتر را جی باید کرد ☔
مرگ که نبود زندگی را چی باید کرد
آسمان که نبود زمین را باید چی کرد ☁
من که نباشم جان را چی باید 😢😢😢

نویسنده: ناجیه احمدی
18.11.1396

SANKI

Bu gün kalbimin bir başka hisi var bambaşka. Vucudumu bir sesizlik kaplamış sanki içimdeki şeyler çalışmaktan yorulup tıpkı bir arabanın bir yerde durup başkalarını beklemiş gibi. Sanki ben çok uzak bir yerlerdeyim. Tek kalmış serçe kuşu gibi, terk edilmiş duraklar gibi. Uzaklardan çığlık sesleri geliyor bilmiyorum mutluluk çığlıkları mı yoksa üzgünlük. Dışarıda çok şiddetli rüzgar esiyor,ama benim içim neden bugün bu kadar rahat ve suskundu.  tıpkı kış aylarında kar yağdıktan sonra ortalığı bir sukut kapladığı gibi. Şehirde kimse kalmamış her kes bir yerlere gitmiş gibi. Gök yüzü bu gün gülmüyor sanki güneşle küsmüş ve gururlu şekilde durup rüzgarı estiriyor. Bu rüzgar sanki birilerini götürecek birilerinide getirecekmiş gibi. Her şey rüzgardan korkmuş bir yerde sabit duruyor her ne kadar kımıldasa bile yerinden fırlamıyor. 

Çok büyük bir hüzün kaplamış bugün ortalığı sanki   biraz dan sonra bir şeyler olacak mış gibi. Gök yüzünde ne bir bulut nede bir kuş. Her kes her şey durmuş hayat sona erecekmiş gibi. Rüzgar yüzüme çarpıyor, ve beni uzak bir geçmişe götürüyor oralarda birilerini kendi yanımda olduğunu his ediyorum ama göremiyorum neden acaba? Sanki uzaklardan beni çağırıyor sesini duyuyorum, beni bekliyor kalbinin atışlarını hiss ediyorum, benim yanıma geliyor adımlarını hesaplıyorum. Gözlerm hep geleceğe bakıyor tıpkı bir şöfürün hep önüne baktığı gibi, ve bazı zamanlar arkasına dönüp bakınca. Arkasına ne kadar kalabalık, ne kadar gam, ne kadar insan , ne kadar hüzün ve ne kadar şımarık gözlerle bakan şöförleri gördüğü gibi. Pişman olarak  Hemen önüne bakan ve hedefe ulaşmaya çalışan bir şöför gibi. 

Bu gün sanki güzel ve mutluluk kokan cümlelerim toprak ve taşlar  altında kalmış ve kalbim onları çıkaracak gibi hevesi, ellerim onları arayacak gibi kuveti ve aklımın onların nerede kaldığından emin değil. Hep cümlelerim ve kelimelerim sanki ve gibiyle başlıyor bugün neden acaba? 
Ahhh hayaler !                                                                                                                   Neden hiç bitmek istemiyorsunuz ,artık sizde olsanız zülüm etmeye başladınız .Hiç derdi olmayıpta kendini hasta sanan gönlümü acıtıyorsunuz artık buralarda durun lütfen yoruldu zavallı gönlüm , ağlayamıyor gemiler yaşalar denizinde yol bulur gelir tekrer gider diye , nasıl olsada ağlamiyacak artık gönlüm yoruldu …

Şarkılar ,rüzgarlar , kışın havası ,kuşların uçusu  hiç biri senin hakkında konuşup senin için değil , ama her biri ayrı yönden seni anlatıyor bana zbiliyor musun bunu ?

Hiç bir şair , hiç bir yazar senin hakkında şiir ve hikaye yazmamış , ama her okuduğum şiirler hikayeler bana seni anlatıyor , şiirlerimde sen hikayelerimde sen , rüzgarlarda sen , göklerde sen , birde şimdi bende olan ben de sen , daha ne istiyorsun , senler ve benler  bittirdi  beni ,

Yok mu şu dünya da ellimi tutacak olan sıcacık bir el , yokmu gözlerime bakıp beni bana hatırlatan yol 

 ?

Yokmuş ..

Anladım sen bittin ben değil , sen kaybettin ben değil …

                                                                                                                Nil HOROSANI

                                                                                                                 09.01.2018

BEKLiYORUM

Bekliyorum demek istiyordum,                                                                                    Ama kusura bakma bekleyemedim.                                                                            Sen giden duraklar hep sen koktun ve sen gibi ler hiç yoktu.                                Bekledim bekledim….                                                                                                      Kalbim dayanamadı, düştü sen giden yollara. Eski haliyle dönmedi.                  Senin aşk ambülansını beklerken dertler ambülansı yetişti.                                  Kalbimi kurtarmak için kabullendim ona da.                                                            Neden kurtardımı merak etmedin tabii.                                                                    Bir gün sende benim gibi ağlama diye kurtardım kalbimi.                                    Yatırdım, yaslatım yastıkları…                                                                                      Yalnızlık hastanesi imiş ismimi kaydetirdim.                                                            Sordular derdi nedir? diye.                                                                                          Yaşlarım akıp yinede dile getiremedim seni.                                                              Kim olduğumu unutum, anlıyorsun demi?                                                                Sesimi duymak istemiyorsun çünkü şimdi en güzel sesler yanında.                  Ama en azından yazdıklarımı bir kere oku.                                                            Okumasanda olur, yeter ki yazdıklarımı bil.                                                               Dönmek ilacı arıyordum eczanelerde                                                                         tabipler kızdı , bu ilaçtan kullanılmıyor bu hastanelerde dediler .                     Dönmek mi istiyorsun ?                                                                                               Hadi yalan, inanayım mı ?                                                                                             Yoksa her zaman ki gibi şaka mı.                                                                               En azından şimdi alıştım uykusuzluklara, yanlızlıklara, resim çekmemeklere çileli şarkılar dinlememeye alıştım.                                                 Tabipler diyorlar”özür dileriz bu kalbin kanseri varmış. Böyle kanser ilk kez gördüm tedavisi yok. Tek dua edebiliriz mallesef.                                                    Dönme ne olur ben değil kendin incinirsin.                                                              Kendin ağlarsın,                                                                                                                Çünkü kalbim hastayken nerdeydin ?                                                                          Şimdi kalbim komaya gitmiş,                                                                                        Cenazesi için döneceksen dönde.                                                                                   O merhametsiz kalbinle hazırla kefenimi,                                                                 Bu arada yanında kalbi getirmeyede unutma.                                                          O da bilsin istiyorum,                                                                                                      Onun mutluluk gemisi benim yaşlarımın denizinde.                                              Mutlu bir aile hayaliyle kurduğu yuvanın altında,                                                 Benim yanmış olan küller….                                                                                           Hadi ama utanma, ben razıyım senden.                                                                    En azından bundan sonra senle değil, hayalerinle değil.                                         Senin mutluklarını görmek için yaşayacağım, korkma.                                          Ben merhametsiz değilim, kalbini haps etmicam.                                                   Çünkü ben hapsten korkmuyorum sadece,                                                              Yalnış yere haps olduğunu düşünüyorum.                                                                Gül tatlım kahkalar at benim halime,                                                                          Ama en azından şunu düşün,                                                    

Gecenin gündüzü var, gülmenin ağlamasıda var,dünya dönüyor.                         Beklemiyorum seni;                                                                                                        Sadece ne hissetiklerimi his etme diye anlatıyorum.                                              Uzak değilim, aynı gezegendeyiz.                                                                                  Olduğunu hiss ediyorum,                                                                                                 Ve azap çekiyorum,                                                                                                        Neden sevdim seni ?                                                                                                        Neden kayboldum yok olan aşk havuzuna.                                                                Sen kendini ne düşünsen düşün,                                                                                  Kalbim sana değer verdi ve senin gelmeni dört gözle bekledi,                              Secdeler anlatır belki beni,                                                                                            Belki de şu konuşmayan ağaçlar , yada aynalar                                                        En güzel kağıt ve kalemler ,                                                                                            Yeter değilse en anamlı şekilde yastığım.                                                                    Hadi inanmadım,                                                                                                              Yıldızlar anlatır beni, merak etme gökyüzü hala benim.                                         Tek benim olmayan şey sen , sen derken                                                                   Hiç olmayan ve yaşanmayan sen , hatıralarım sonbahar yağmuru gibi oldu.    Beklemiyorum seni ama hala…                                                                                   

Sorma hayatım söylemekten utanıyorum ,                                                                Ve bir daha söylemek istemiyorum.                                                                            Bak gidiyorum , gidiyorum.                                                                                            Seni yaratan , ve bana sevdiren                                                                                    Allah’a ısmarlıyorum ,kendine iyi bak yoksa üzülürüm.                                        Ben yaşamıyorum,                                                                                                             Sen yaşa , mutlu ol.                                                                                                          Allah’a emanetsin ey sevgilimmm …

                                                                                    Nil HOROSANI

                                                                                     03.12. 2017                                                                

                                                                       

                                                                                                              

Uzun Süren Yolculuk 

Tam kırk sene önce benim ailem uzun yolculuğa başlıyorlar .Yolculuk Afganistan’dan başlıyor.Afganistan küçücük bir şehrinde yaşayan zor durumlarda hayat geçiren insanların içinde benimde ailem yaşarmışlar. o zamanlar ben hiç doğmamıştım. Orada yaşayan insanlar zor şartlarda hayat geçiyorlarmış.yapacak gibi iş yok bir aile de en az yedi,sekiz kişi yaşarmış. Bunca kişinin beslenmesi ,yemesi ,içmesi babalarımızın omuzundaymış.Bir tarftanda emniyet zorunluğu her gün çatışma ,her gün savaş içindeymişler . Halbuki insanlar savaştan,günahsız insanların ölmesinde,tabut taşımaktan bıkmışlar. Çocuklarına iyi bakamıyorlarmış. Giyecek gibi terlikleri yokmuş kış aylarında yakacak,evini sıcak edecek gibi odunları bile yokmuş. Çaresiz kalan baba sabah çıkıp pazarda dolaşıp dolaşıp yine çaresiz dönüyormuş. Ümitle bekleyen çocuklar bu gün babam odun getirecek biraz ısınacağız diye mutlulukla bekleyen çocuklar babalarının çaresiz boyu bükük yaşlı gözlerle odaya girdiğini görünce ona koşup neyse babacığım biz sadece seni istiyoruz.Bize odun lazım değil bu  gecede aç uyuyacağız her zamanki gibi deyip onu kucaklıyorlarmış. 

Her gün çocuklar sokağa çıkıp ,terliksiz ,gömleksiz ,karınları aç ama yinedeçocukluk yaparak taşlarla oynuyorlarmış.Her geçenin gözüne bakarak sanki bir şey bekliyormuş gibi ama genede açlığına , yokluğuna,nefsine sahib olan çocuklarmış. Işte hayatları böyle geçmekteymiş.Anneler evlatları için çalışıyorlar,gece gündüz demeden halı dokuyorlarmış. Halıdan edinen paradan ev içi yemek ,ekmek ve başka ihtiyaçlarını karşılıyorlarmış. Bu hali de görmeyen zalimler yerlerinden duramamışlar başlamışlar cahilliğe. Savaş onların hayatıymış. Günlerden bir gün çok şiddetli bir savaş başlamış. Vatandan bıkmışlar ,ailem ve başka bir çok aileler vatanlarını terk etmek istemişler. Her yerde savaş varmış,karmakarışıklık olmuş.kimse kimseye yardım etmiyormuş. Çaresiz aileler bir araya gelerek pakistan,a gitme kararını almışlar. Hemen kaç gün içinde 400 yüz kişi yaklaşık yüz elli filan yolculuğa koyulmuşlar. Yolculuk başlamış,kiminin atı,kiminin de eşeği varmış. Atı olmayanlarda varmış yürüyerek gidiyorlarmış. Kadınlar,erkekler,çocuklar,ağlayan gözler,aç karınlar,yaralı bedenler,yaşlı kadınlar hepsi vatanı terk etmişler. Dağların arasında,nemli topraklar üstünde zorla yürüyen insanlar emniytten korkup hepsinin aynı hedefi olanlar bir araya gelip kararları aynı olan geçmiş dedelerimizin zorluğunu anlatmak içimi sızıyor. Benim ailem bunca insanların arasındaymışlar. En önemlisi benim annem hamileyimiş,üç ablam varmış on ve onbir yaşlar arasındaymışlar. Annemin bir atı varmış,çok yaramaz,çok hızlı koşan,hiç kontrol edilmeyen bir hayvanmış.

Bir tane  eşekleri varmış,eşeğin üstüne bir tane torba dikip atmışlar. Torbanın iki tarafına iki ablamı koymuşlar. Dağların üstüne eşekler yürüyememişler,dağın o tarafına da deniz varmış. Eşekler yürüse ya denize düşecek yada hiç yürüyemeyecekmişler. Bu zor durumda da annem evlatları için elinden geleni yapıyormuş. Amcalarımında kızları varmış onlar ablalarımı eşekten indirip kendileri binmişler. Ablalarım o dağların arasında yürüyecek gibi ayakları açıkmış,o taşlar ayaklarını yaralandırmış. Kara günlermiş allah,tan başka onları gören ve yardım eden yokmuş. Babam ablalarımı eşeğe binmesini istemiş,ablam ben o eşeğe binmeyeceğim yerimiz çok dar sıkılıyoruz,bir torbada altı kişiyi olmaz diye inkar etmiş. Babam çok sinirlenmiş ve ablamı yani en büyük kızını 11yaşında olan kızını dağ üstüne tek bırakmış. Ablama gelsen gel gelmesen seni burada kurtlar yesin diye arkasına bakmadan gitmiş. Ablam koşmuş,ağlamış ama babamı dağların arasında kaybetmiş. Annem kalbinin parçasını araya araya ,ağlaya ağlaya bulmuş. Anne kız kucaklamışlar,ablamın rengi kopmuş. Anne kız dağ üstünde tek çok korkuyorlarmış. Bir taraftanda kurt sesleri geliyormuş,çölerde kalan anne ve kız çok allaha yalvarlamışlar ama kimse gelmememiş. Annem bir adım bile atamıyormuş çünkü hamile olduğu için zorunluk yaşıyormuş. Sonra düşünüp çare bulmak için birbirleriyle konuşuyorlarmış.

Ablamın üstünde boncuklu elbisesi varmış. Güneş batırken güneşin ışığı dağın üstüne ablamın elbisesinin boncuğuna değip yansımış. Onları fark eden bir asker aşağıdan dağın üstüne insan olduğu anlayıp dağa tırmanarak çıkmış.Ablam ve Annem o kimsesiz yerde o askeri görüp sanki allah cenneten melek göndermiş gibi olmuşlar. Sonra o asker anneme sen annem ol! Ablama sende kardeşim ol diye onlara yardım etmiş. Sonrada onları getirip aileme kavuşturmuş. Yolculuğuna devam eden bu kadar kişi bir şeyler yemek için bir yere durup,çadırlarını kurmuşlar. Her kes ayrı ayrı yerlere oturmuşlar. O oturdukları yer de her şey filimlerde çok ilginç bir sahne gibi simsiyah imiş. Dağlar ,taşlar,toprak sanki siyah renge boyanmış gibiymiş. Herkes çok şaşırmış ama onlar bu şeylerin umurunda olmayarak yemeye bismillah yapmışlar bir adam glmiş ve şöyle söylenmiş. 

 — Ey Sizlere diyorum!bu toprakta fazla durmayın bu kara toprak insanları yutuyor. Bu yer insanları yer ve kendine çeker. Eğer sözlerime inanmıyorsanız ,başka birinden de sorabilirsiniz ben sizin iyiliğinizi düşünüyorum. Onun için size söyledim ,rüzgar esmeye başlarsa hepinizin hayatınız tehlikede diye oradan ayrılmış. Sonra çok tehlikeli ve kötü bir rüzgar esmeye başlamış,herkes biraz önceki adamın sözleri gerçekmiş diye kaçmışlar her tarafa. Kiminin çadırı,kiminin eşyaları herkesin bir şeyleri kalmış. Yine çok hemde çok yorgun yollarına devam etmişler. Annemin bebek doğum yapma zamanı olmuş bir kenarda durayım derken annemin atı bu kadar kişinin içinden  ayrılıp başka bir yöne gitmiş ,annem atını durdurarak bir denizin kenarında yıkılmış. Çok şiddetli yağmur yağmaya başlamış. Annem yerindende kalkamıyormuş. Annemin ayakları, bacakları kuma çömülmüş. Yardım edecek kimse yokmuş,tek allahtan başka.Hikayemde doğumla ilgili fazla anlatmak istemiyorum. Babam annemi aramış aramış ama bulamamış.Bu 400 kişiden her birinden ayrı ayrı sormuş. Ailem birbirinden parçalanmış ,babam atını binerek her yeri dolaşmış ama yinede annemi bulamamış. Ama ama babam pes etmemiş o anda ormanı fark etmiş ve ormanı dolaşmak için ormana gitmiş . Annemi bulmak için bağırmış ,seslenmiş ,annemi çağırmış annemi bularak yanına varınca ablam doğmuş. Babam çok sevinmiş,bir taraftan bir ses duyulmuş babam etrafına bakınca ,denizin o tarafından bir yaşlı kadın bağırıp ağlayıp yardım edin diye sesleniyormuş. Babam annemi bırakmış ve kendini denize atmış o kadının torunu denize düşüp akıp gidiyormuş. Babam canını tehlikede yaparak o çocuğu kurtarmış.

O kadın çok mutlu olmuş,babamdan yardım etiği için çok teşekkür etmiş ve babama yardım edeceğini söylemiş. Babamda o nineyi anneme yardım etmesi için denizin bu tarafına geçirmiş. Ablama giyindirecek gibi elbisesi bile yokmuş,babam elbisesini çıkarmış yırtmış onlara vermiş ve kadında ablamı babamın elbisesine ve o parça kumaşa ablamınüstü başını örtmüş. Yine annem,babam ve kadın ailemi bulmuşlar ve yolculuklarına devam etmişler. Çok zorluklar çeken ailem bu günlerinede bile allaha şükrediyorlarmış. Yolculukarı çok uzun süre devam etmiş. Bu sürede bu kadar kişinin içinde ölenler de olmuş. Hastalanınca yollarına devam edemeyip yollarda kalmışlar. Çocuklar bu kara günlerden son derece bıkmışlar. Artık besinleride tükenmiş,paraları da zaten yokmuş. Biraz maddi durumları iyi olan aileler başka ailelere yardım ediyorlarmış. Nereye baksalar dağ,taş ve topraktan başka bir şey görmiyorlarmış. Artık her kes canından bıkmış,sabırları tükenmiş ve çocuklar çok yürüdükleri için hastalanmış. Bazılarıda ölmüş yinede bunlar yollarına devam etmişler. Hiç bir çare bulamamışlar,günlerden bir gün bir köye yetişmişler oradaki o köyün insanları bu kadar kişiyi evlerine bölerek konuk almışlar. Hasta olanları tedavi etmişler,muhteşem sofralar hazırlamışlar ve herkes çok yorgun çok aç mışlar. Güzelce karınlarını doyurmuşlar uyuyup dinlenmişler

Iki üç gün sonra aynı hedefe yani yolculuğa başlamışlar. Yaşadıkları için pişman olmuşlar. Yolda her şey erimiş,çürümüş ve bitmiş. Insanlara kalan tek nefesleriyimiş. Bu arada benim melek anneciğim fena hastalanmış doktorda yokmuş sonunda neler olup neler bitmiş. Nihayet41günde yolculukları sona ermiş. Pakistan toprağına ayak basmışlar,her kes her tarafa gitmiş ve benim ailem de  Karaçi olan şehrine gitmişler. Orada küçük bir ev bulmuşlar bir kaç gün dinlenmişler. Babacığım kendine iş bulmuş ve  hayatlarına normal bir şekilde devam etmişler. Kırk gün yol yürüyüp yollarda bu kadar zorluk çeken yemeği,içeceği ve giyeceği olmayan vatanını terk eden ailenin kızıyım ben. Yirme yılldan sonra ben dünyaya gelmişim ama şimdi elhamdüllilah kendi vatanımızdayız. Bu hikayeyi saatlerce annemden dinleyip otuz sene sonra bu yolculuğu yazarak canlandırdım. Afganistan benim canım,seviyorum seni AFGANISTAN…

                                                                                         

                                                                                                       Nil HOROSANI 

                                                                                                       16.05.2017

Ben Gidiyorum

Babacığım bu gün sana eve erken döneceğim diye söz vermiştim.                      Anneme sevdiği en güzel çiçekleri getirecektim.                                                     Küçük prensesime çikolata ve meyve suyu getirmek için sabırsızlanıyorum.  Akşamı zorla bekliyorum baba!                                                                                 Hayellerim sanki sona eriyor.                                                                                     Çok kötü duyguları his ediyorum baba                                                                    Hiç bir zaman böyle dünya yüzünde yürüdüğümden kararsız ve korkak değildim                                                                                                                            Sanki beni bir yere götürecekmişler gibi korkıyordum                                          Arkadaşlarıma duygularımı anlatıkça işte görevimizin bir tarafı mezar olduğunu çok net anlatılar.                                                                                         Askerler hiç korkmaz deyip bana gülüştüler.                                                           Tabi bu gülüşmeler dalga geçmek değildi bana.                                                       Cesaret veren gülüşmelerdi.                                                                                      Görevdeydim yolldan geçen anne kızları görünce evdeki küçük prensesimin sesi kulağıma geliyor. Üstüme çıkıp saçlarımdan çekmeleri aklıma geliyor. Eve gitmek için akşamı zorla bekliyordum.                       

Bugün neden hep yavaş geçiyordu anlayamıyordum.                                            Sokaklar,cadeler, insanlar sanki bana veda ediyordu.                                            Heryere bakınca duygularım son nefes hakkında mektup yazıyordu.                Kalbim kendiliğinden acıyor, sesim titriyor ve içimde tuhaf bir rüzgar esiyordu.                                                                                                                            O gün hava güneşliydi,                                                                                                   Ama beni çok şiddetli şekilde üşüten bir soğuk vardı içimde.                              Ellerim titriyordu,                                                                                                           Aman ya rabim!bana ne oluyordu                                                                              Ben hastamıydım ? Yok hiçbir yerim acımıyordu,                                                   Yoldan gelen geçen beni selamlıyor                                                                           Allah aşkına bu selamlar bana veda görünüyordu.                                                Bir an telefonuma baktım evden gelen mesaj filan yoktu.                                     Annemi aradım ve annem”Alo” dediğinde hala bu dünyada olduğumdan emin oldum.                                                                                                                      Annem bana kendime çok iyi bakmamı söyledi.                                                      O gün çok güzel ve benim sevdiğim yemekleri hazırlamışlardı.                           Annem eve gelmemi istedi,                                                                                           Anneme gelemiyeceğim görevim önemli olduğunu söyledim.                               Annem üzgün titrek sesle telefonu kapattı.                                                               

Yalnızlık kaplamıştı içimi,                                                                                              Iyice karanlık koptu üzerime                                                                                        Bir an…..

Ellim kanlarla dolu başım çok acıyor.                                                                         Ah ben nerdeydim ?                                                                                                         Baba sesimi duyuyor musun ?                                                                                     Baba burda mısın ?                                                                                                        Yerimden kalkamıyorum.                                                                                              Hee anladım biraz önceki duyguların neticesi şurdaymış.                                     Baba beni kaldır buralardan,                                                                                         Anne ellim titriyor kanlarımı silemiyorum.                                                             Küçük prensesim galiba baban bir daha sesini duyamiyacak.                               Seninle anneni alışverişe götüremiyecek.                                                                   Aman allahım yanımdaki vücut kimin.                                                                       Sağ tarafımdaki el kimin.                                                                                              Ben nerdeydim baba,                                                                                                      Herkes cansız düşmüş kanlarla kaplı.                                                                         Peki hala nasıl yaşıyorum.                                                                                            Ahiret mi yoksa ?                                                                                                             inanamıyorum biraz önceki ellinde balon olan çocuk.                                          Bu ne halet, ne zülüm?

Ne oluyor anlayamıyorum ki                                                                                       Gözlerim hiç bir yeri görmemeye başladı.                                                                 Karanlık kopuyor, Gece mi oluyor acaba ?                                                                  Ambülans sesleri duyuluyor çok uzaklardan.                                                            Birileri ağlıyor galiba….                                                                                                 Kendimi bir yatakta buldum,                                                                                        Ayaklarımın yarasını diken doktoru fark ettim.                                                        Herkes bağırıyprdu,                                                                                                       Kaşlarımdan akan kanlar görmeme neden oluyordu.                                             Yardım edin lütfen, yardım edin bana.                                                                       Canım acıyordu, annem nerdeydi?                                                                            Annem olmasada hadi beni kahraman oğlum diyen babam.                                 Beni baba diyen prensesim diyen prensesim nerde ?                                            Ben tek miyim şu an ama neden ?                                                                                Baba her zaman yanında olacağım diyordun hani nerdesin ? 

Ayakllarım kollarım hareket etmiyor baba.                                                              Hadi gelsenize son kez göreyim sizleri.                                                                       Ellerimden tutup öpsenize gözlerimi.                                                                          Sadece gelin istiyorum.                                                                                                 Baba anlamıyor musun ben ölüyorum.                                                                      Bir daha eve dönemiyceğim.                                                                                          Son geldiğim ve bir daha çıkamayacağım odaya girdim.                                    Arzularımı, hayallerimi, ümitlerimi her şeyi oda dışında olan dünyaya bıraktım.                                                                                                                            Hata el ve ayaklarımı görevimi, insanlık kokan duygularımı.                              Ben şimdi gideceğim kaç dakika sonra belki sizi ararlar.                                        Koşa koşa gelirsiniz.keşke son sözlerimi duyabilseydiniz.                                      Kaderim bana layık görmüş.                                                                                          Anne son cümlem sana bu;                                                                                            oğlum gitti diye ağlama, gece gündüz yatmadan erime.                                          Tek sen değil, bu gün bir anne oğulsuz oluyor.                                                          Çocuklar yetim, kadınlar dul kalıyor.                                                                          Son kez ne kadar görmek istediğimi bir bilsen.                                                         Ah bir bilsen anne, baba sende kemerini kırma benim için.                                 Benim prensesim için yaşa,                                                                                           Güzel kadınım beni unut,unutmasanda unutmuş gibi yaşa.                                  Benim ölümüm sizleri eritmesin,                                                                                 Yaşayın allah isteğine kadar, benim ömrüm bu kadarmış.                              

Bir daha o yumuşak yatağıma uyuyamıycağım.                                                       Baba ağlama çok şey değişmeyecek,                                                                           Sadece geceleri sofra başında olmıycağım.                                                                 Sabahları benim yerimden gelinin sana selam verecek.                                        Kokumu koklaman için torunun kucağına gelecek.                                                 Sesimi duyman için en sevdiğim müziği dinleyeceksin.                                          Beni görmek için mezarıma geleceksin, sadece yatak değiştiriyorum baba.      Yumuşak çiçekli yorganım yerine toprak üstüme çekeceğim baba!                    Sakın ağlamayın;                                                                                                              Ben kalkıp yaşlarınızı silemem.                                                                                    Baba gözlerim kararıyor, yanımdaki doktorda ağlıyor.                                          Şimdi gitme zamanım, unutmayın hepinizi çok seviyorm.                                    Son gördüğüm şey dünya ya veda ederken odada ki lamba.                                  Oysa kadınımın güzel gözlerine bakıp ölmek isterdim.                                          Işte olmadı nasib,                                                                                                              Anne elveda, babam güzel babam.                                                                              Prensesim beni aff et bir daha ellinden tutamıycağım.                                          Elveda dünya…..                                                                                                               La Illaha Illaallah muhamedr resul allah..

  

                                                                                                                  Nil HOROSANI

                                                                                                                  15.12.2017

Hayat Eridi

Bizim ülkede Tolo adlı bir ağ var.Bu kanalda bir çok çalışan insanlar var. Bunların hedefi insanlara doğru yolu göstermek, zamanında eğlendirmek ve pozitif yönünden faydaları vardır. Taliban denilen zalim bir gurup bu kere televizyon işçilerini düşünmüşler ve onlara zarar yetiştirmek için çalışmalar başlamış. Onların her biri:                                                                                             

— Bu sabah yine küçük kızımın çılgın sesiyle uyandım, baba diye bağrıyordu. Yavaş yavaş kalkıp yanına gittim. Su arayan insan gibi gözlerinde kaybetmek istemeyen sevgi eksikliği olan, mavi şımarık gözleriyle bana baktı. O an kendimi çok garip his ettim, hemen boynuma sarıldı doymaya doymaya kucaklıyordu. Içinde bir ısızlık ve ümitsizlik vardı sanki. Baba bugün işe gitme diyordu,bilmiyorum neden bu gün sinem dolu hüzün idi. Her neyse biricik kızım vardı, işe gitme zaman oldu son kez gözlerine bakıp ellerini yavaşça ellerimden çekti ve allaha emanet ol sözüyle evden ayrıldım…..

— Ilk aşk ilk bakıştan başlar, sevgiyi seven anlar ateşi de yanan. Dünyaya geldiğimden memnunum. Çünkü allah bana sevdayı nasib etti. Aşk oldum ben sevdim bir delikanlıyı,dünyam değişti. Yeni hava almaya başladım, benim muhabbet saçan güneşim doğdu. Yıldızlarım gece gündüz parlıyor . Kalp değşikliği oldu ben kalbimi delikanlıya verdim o da bana. Tutum teyzemin oğlunu sevdim, aşk insanı güçlendirirmiş.işte ben olan Meryem’im. Televizyon işçilerinden biri,yarın benim nışanlık günüm sevgilime kavuşacağım. Ölüme dek olan eli tutacağım. Keşki tüm dünyaya bağrıp söylesem ben aşkıma kavuşuyorum desem. Şimdi de koşa koşa işime gideyim,arkadaşlarıma bunu anlatıyım. Sabırsızlıkla yarını bekliyorum…….

— işte ben hayatta çok zorluklar çeken güçlü biriyim. Ailemde çok az kişi yaşıyoruz ama onlarına yetişmekte bir genç erkeğin görevi olarak tanılıyor,bizim yaşadığımız yerde. Bu televizyon dan edindiğim para ile ihtiyaçlarımı karşılayamıyorum. Her şey hayatta paradan ibaretmiş ama sevgi hariç. Çok zor durumdayız, bu halet beni ezikliyor. Bugün de neyse gelecekte benide tanırlar diye sevgili ailemi bırakıp evden ayrıldım…….

— Annemin baş üstüne duruyordum,annem hastalık yatağında her an ölümü bekliyor. Keşke param olsada annemin tedavisini yaptırsam. Bir daha kalkıp bana kahvaltı hazırlasada güzel güzel yesem. Abimde yoktu, bekar bir genç idim. Bu hüzün beni eritip dururken allaha sığınır kendime umut verirdim. Günlerce çalıştım,annem için. Duyuyordum ki kara günler geliyormuş……..

—Evet o arkadaşımın annesi gibi benim de anneciğim hasta. Onu tedavisi için Pakistan doktoruna gönderdik. Annem evi bana teslim etti,son sözlerini söyledi ve vedalaşarak bir daha beni kucaklayabilecek umuduyla yola koyuldu. Annem evde yoktu, annemin görevlerini yapmak zorundaydım. Çünkü evin büyük kızı ben idim. Biraz sonra arkadaşım telefon açtı ve bu gün işe erken gelmemi istedi. Acele ile evimi kardeşlerime bırakıp işimin ofisine koştum………..

Evet bu her bir anlatılan insanlar Afganistan ülkesinin televizyon ağında çalışan işçiler. Bunlar hepsi evden işe, işten eve giderken onlara verilmiş bir araba vardı o arabayla her yere gider, ofise de onunla gelirlerdi ki bu seferinde taliban tarafından arabaya bomba yerleştirilmiş. Bu temiz insanların hayatlarının son günleriymiş ki her biri ayrı ayrı umutla,ayrı sevgi, ayrı saygıyla bir araya toplanmışlar. Ofise gitmek için arabaya dört kız ve üç erkek  sırasıyla binmişler. Arabada bombasıyla yola devam ederken her biri ne güzel hayalleri var. Ne güzel düşünceleri vardır kafalarında. Ya hepsi hayatında gelecekte bir şeyler yapmayı düşünüyordur. Yollarına devam ederken tik tak tik tak son nefesleri alırken..                                           Boooooooommmmbbbbbbbbbbbb…..!!!

                                                                                                              Nil HOROSANI

                                                                                                               17.09.2017

 EVIMDE OLMAYAN ÇEŞME

Bu gün okul tatil olduktan sonra eve döndüm. Evde annemde yokmuş galiba pazara gitmiş. Yemek hazırladım annemi beklemeden yedim. Sonra boş boşuna oturdum çok canım sıkılıyordu bir ağlayasım birde gülesim geliyordu. Televizyonu açtım sıkıldığım gitmedi,telefonla oynadım o da olmadı hemen elimden ne geldiyse yaptım olmadı. Sonra ninemin seneller önce bana yazdığı mektubu hatırladım koşup gittim sandığı açarak o eski kitabı buldum ve zevkle açıp okumaya başladım. Kitap böyle başlıyordu.

— Sevgili torunum! Ben senin nineni,daha nine olmadım ve o yaşa gelmedim sana kendimi, devrimi,yaşadığım yeri ve kültürümü anlatmak istiyorum. Umarım bu kitabı sana verilecek ve okuyup beni tanıyacaksın……                       Ben şimdilik17 yaşındayım,lise 2’ye gidiyorum. Derslerimi çok seviyorum en çokta türk edebiyat dersini , kısmet olursa edebiyatçı olmak istiyorum. Ben bibi’yim hocalarım beni bibi diye çağırıyorlar. Evet biliyorum ben şimdi şu kitabı pencere önünde oturarak yazıyorum. Küçücük bir evdeyim,önümde bir tane dolap var,yanımda da kırılmış olan televizyon kumandası. Hava çok sıcak pervanesiz terleyip sana mektup yazıyorum. Çünkü elektirik yok güneş paneleriyle ihtiyaçlarımızı karşılıyoruz. Bunuda biliyorum şimdi sen bahçenin içinde güllerin ortasında genç kız tek oturup güzel havada teknoloji gelişmiş her şey mükkemel olan bir yerde benim yazdıklarımı yani geçmişteki hikayeyi okuyorsun. 

Güzel torunum! Sana söylecek bir çok şeylerim var ama senin modern kız olacağına eminim. Onun için hikaye yerine müziği tercih edersin. Arkadaşlarla gezmekte olabilir hikayeyi yarım bırakırsın diye sana sadece bir tanecik hikayeyi anlatacağım. Eğer dinlersen sevinirim. Şimdi sen bu hikayeyi okurken kim bilir ben mezar’de topraklar altında kıyameti bekliyorum güzel minik torunum hadi canını sıkmayım hikayeyi dinle canım benim.                                                                                                                                 Burası Bizim Akça!

Hergün boyunca oyun oynayıp bitirdikten sonra küçücük omuzların üstüne bir görev var. Evimizin yanında bir cami var. Camiden biraz o tarafta afghan türk okulu var.Burada bir çok eksiğimiz var . Elektirik,su, emniyet bir çok eksikler var. Ama bunlar bizim ümitsiz olacağmıza neden olmuyor. Diğer insanlar gibi buzdolabımız da yok meyve koyacak gibi. Zaten bir kilo meyve alıyoruz artmıyor da hemen yiyoruz. Başka kardeşlerimiz gibi çalıştıracak klimamız yok. Yazlar evlerimiz çok sıcak oluyor ama bunada şükürler olsun. Bu bizim kaderdir,eğer her kes rahat yaşarsa bu dünyada zorluğu kim çeksin zorluk çeken dünyanın ne kadar güzel ve kötü olduğunu anlar. Her rahat yaşayanın bir zorluğu vardır,bu arada arkadaşlar biraz yaramaz ve geveze bir çocuğum. Bizim işimiz internet,youtube,televizyonve radyo değil. Teknoloji ile ilgili hiç alakamız yok,kapımızın önündeki dört beş kara taş iki üç tane de sümüklü arkadaştır bizim asıl işe yarayan. 

Günlerden bir gün ramazan ayı geldi,ben her akşam saat dörtlerde caminin önündeki çeşmeden eve kovanoz ile su taşırdım. Tek ben değildim tüm arkadaşlarım böyle idiller. Sonra bir gün suya gittim çeşmenin önü kalabalıktı,kovanozdan hiç sıra yetişmiyordu. Çeşmenin yanından taa sokağın ortasına kadar her kes ellinde kovanozu sırayı bekliyor. Çünkü iftarlarda buzları,soğuk suları olmadığı için çeşmeden çıkan suyu içerlerdi. Büyüklerde sırayı beklerdi. O gün babam bana çok dikatlı su getirmemi söyledi.kovanozu aldım koştum caminin önündeki çeşmeye,bu gün hergün de kalabalıktı kovanoz elimde sırayı bekledim tam sokağın ortaasında bekliyordum. Herkes ailesine su götürmek için ,onlara ümit vermek için çabalıyordu. Sonra sıra hiç bana gelmedi,çok canım sıkılıyordu. Evde yaşlı babam ve annem iftar yapmak için benim götüreceğim suyu bekliyorlardı. Bir çocuktan iftara ne kadar zaman kaldı deyip sorunca,iftara çok az zaman kaldığını söyledi.sonra sıra bana yetişti,havalara uçuyordum. Çünkü eve su götürmek benim için mutluluktu. Kovanozumu doldurdum sırayı bir minik kardeşe verdim ağzım mutluluktan kapanmıyordu. 

Sanki yolun sonuna yetişmişim gibi her şey çok iyi görünüyordu. Koşuyordum kovanoz düşüp suyu dökülmesin deyip dikat ediyordum. Evime yetiştiğişm an arkamdan paat diye bir şey çarptı. Elimdeki kovanoz düştü ve suyu döküldü,başım döndü bir etrafa bakındığımda kendimi kanlarla dolu bir elbise içinde buldum. Galiba zalim bir şöför idi beni çarptı arkasına bakmadan kaçtı,kalkacak halim bile yoktu. Kafam kırılmıştı,elimin üstünden arabanın tekerleği geçmişti. Gözümede taş değmişti, burnumdan da çeşme suyu gibi kan geliyordu. Dişlerimin bir kaç tanesi kırılmıştı,vallahi allah ismiyle tüm gayretimi toparlayarak ezik elerle,kanlı bedenle yerden kalktım. Çırpına çırpına kovanoza yaklaştım içinde tam bir bardak çıkacak kadar su vardı. Onu aldım bununla babam iftar yapsın diye zorla çok yavaş eve girdim. Babam beni görerek çığlıklarla yanıma geldi o anda gözlerim hiç bir şey görmiyordu babama:                                                                                                  — Babacığım beni boşver şu getirdiğim su ile iftarını yapta bir göreyim dedim.                                                                                                                                 Sonra da son duygularımı söyledim:                                                                           — Babacığım herkesin evinde bir tane çeşmesi olsun isterdim, kimse zorluk çekmesin. Sokakta bir kovanoz su için saatlerce beklemesin isterdim.               Son duyduğum en güzel seste ramazan iftarının ezanıydı:                                   Allah’ü Ekber Allah’ü Ekber                                                                                          son kez mırıldanarak:                                                                                                      — Evimde olmayan çeşme dedi ve o güzel simsiyah gözlerini ebediyette kadar kapatıverdi. 

Sevgili torunum!bu hikaye gerçek ben felsefe yazmam. Sen bir kere kendi etrefına dikkat et,siz şimdi çeşmeyi umursamıyorsunuz. Çünkü hayatınız modern ama bu çeşme bizim yaşadığımız devirde küçük  bir meleğin ölürken bile son aruzularından biriydi. Onun için her şeyin kıymetini bilmeliyiz. Her şeyi allah yaratı, onun nimetleridir hepsi hayatın da bir nimet olduğunu düşün. Hayatın modern olsada güzelim iki şeyi unutma:        — Şükür etmeyi ve israf etmemeye çalış!                                                                    Seni seven 2017 yıllı ninen…                                                                                                                                                        

                                                                              NIL HOROSANI     

                                                                              07.05.2017                                                                          

صداقت یک عروس 

روزی از روزها دختر به پسر دل بست. دختر پسر را نمیشناخت و هیچ نمیتوانست که در مقابل پسر ظاهر شود . رسم روزگار دختر را مجبور ساخت تا به پسر بگوید . وقتی دختر خود را معرفی کرد پسر نیز با وی رفتار خوب کرد و با هم دگه آشنا شدن و تا اینکه در بین شان تار محبت بسته شد و وابسته هم شدن ، پسر از خانواده ثروتمند و نجیب بود که با هرکی روستی نمیکرد ، دختر نیز از یک فامیل آزاد طبیعت و ثروتمند بود ، دختر در زندگی خود بسیار خوش بود و دوست های زیادی هم داشت ، و دختر با اخلاق نیکوی که داشت ورد زبان همه مردم محله شده بود ، و هر خاستگارب که میامد رد میکرد ، چون هنوز شهزاده رویا هایش در بیین افرادی که زندگی میکرد را پیدا نکرده بود . 

دختر با پسر حرف نمیزد از دور همدیگه را دوست داشتن تا اینکه پسر روزی تصمیم گرفت با دختر ازدواج کنه و این تصمیم را با دتستانش در میان گذاشت ، دوستانش با وی ریشخندی نموده و عشق دو روزه دختر را به تمسخر گرفتن و تا اینکه پسر تصمیمش را تعغیر داد . 

روزی از روز ها دختر تا خواست تا مادر و پدر پسر به خاستگایش بیاین، چسر تصمیمش را به دختر گفت و گفت باید دختر منتظر ختم تحصیلات پسر باشد ، پسر از عشق و محبت منصرف شده بود ، و به حرف دوست های دو روزه اش از تمام چیز خود منصرف شد و قسمی وانمود کرد که هنوز دختر را دوست دارد ، دختری بیچاره که هنوز پسر را دوست داشت عده انتظار به پسر داد تا وقتی که بر میگردد منتظرش میماند ، پسر با دختر خداحافظی کرد و بخایر ادامه تحصیل خود خارج از کشور رفت . 

روزی از روز ها دختر با خانه دوست خود بخاطر  همدردی رفت و با دوست خود راز و نیاز کرد وقتی می خواست به خانه برگردد پدر و مادر پسر را در محله دید و با عجله به خانه رفت دید که کسی به خانه شان نیامده و از مادرش به تعجب پرسید . 

“مادر جان امروز به خانه ما کسی نیامد ؟ ” 

مادر حواب داد :نخیر عزیزم قرار بود کسی بیاید ؟ 

دختر باعجله به خانه دوست خود رفت در آن چه که دید باورش نشد خانواده پسر به خاستگاری دوستش آمده بودن ، و گریه از خانه بیرون شد ، و با مرور زمان رابطه اش با دوستش قطع شد ، هنوز دختر باور نمیکرد ، و بالای پسر اعتماد کامل داشت روزگار دختر را سخت دلگیر از همه چیز کرده بود . به دفتر خاطراتش به هر ورقش “تا زنده ام برگرد می نوشت ”  تنها همدمش بالشتی بود که با چشمانی بارانی رویش می خوابید ، پسر وعده داده بود در بیست و چهارمین روز تولد دختر با هم ازدواج میکنند ، تولد دختر نزدیک بود و به همه کارت دعوت فرستاد و آمادگب یک محفل بزرگ را گرفت ، و تمام مصارفش را خانوادش پرداخت ، مادرش نیز از ماجرای عشق دخترش خبر بود ، و نتوانست مانع کارش شود ، چون دختر مثل دیوانه ها در چرخ روزگار می چرخید، به همه کارت دعوت فرستاد تا روزی عروسی فرا رسید هنوز از پسر خبری بدست نبود . 

عروس آماده شد و با چشمان پور از اشک و امید به آیینه نگاه میکرد و خود را تنها حس می نمود و خانواده پسر هم به آن محفل دعوت بودن غافل ازینکه عروسی پسر شان است ، همه مهمان ها تشریف آوردن و محفل شروع شد ، ساز و سرود رقص و بازی همه سرگرم خود بودن حال نوبت عروس بود که میان جمعیتی تشریف بیاورد همگی منتظر عروس مقبول و داماد دوست داشتنی بودن که تا اینکه عروس را تنها دریافتن  و تعجب کردن . 

عروس آمد و به میز نکاح نشست ، همه از وی پرسیدن “داماد کجاست ” و به چشمان پور از گریان اشاره کرد و قلب خود را نشان داد همه تعجب کرده بودن عروس گریه میکرد و به پای وعده که چند سال پیش داده بود هنوز ایستاده بود ، همه مردم داستان دختر را دانستن و سخت اندوهگین شدن از صداقت عروس اشک به چشمان شان حلقه زد ، دیری نگذشت موتری لوکسی سیاهی به در صالون عروسی ایستاد شد و از داخل موتر پسری جذابی پایین شد ، عروس با خوش حالی سوی موتر دوید و دید که پسر آمده مانع خود نتوانست و گریه میکرد وبه مردم دیده چیغ میزد “من موفق شدم و به بزرگترین آرزوی زندگیم رسیدم “همه به صداقت دختر افتخار میکردند ، و لبان همه از خنده می تابید . 

بعد از گریه عروس صدایی نازی شنیده شد که میگفت “پدر جان کجایی؟” وقتی عروس با تعجب به پشت پسر نگاه کرد زنی با یک طفل خورد آمد و دستان شوهرش را گرفت و پیش همه ” زندگیم ما کجا آمدیم ؟” جمله غیر قابل تحمل را زمزمه کرد ، دختر بر آنچه که می شنید را باور نمی کرد دنیا بالایش تاریک شد ، و چشمانش سیاهی کرد و خنده کرد و تمام خاطرات گذشته اش مثل یک فلم از پیش چشمانش گذشت تا اینکه پسر می خواست تبریکی بدهد دختر به پسر “تا زنده ام برگشتی این بهترین هدیه بود در طول عمرم ، تو را به قلب خسته من قسم که دیگه نگاهی به سویم نکن ، هنوز در قلب منی ” گفت و در همانجا پیش روی پسر سکته قلبی کرد و جان را به حق سپرد ، وقتی خانم مسر از سخنان عروس خلاصه داستان را دانست ، با عجله از صالون بیروز شد وقتی مادری پسرک بیرون شد طفل همان پسر از پشت مادرش دوید و با یک تصادم کرد و به روی سرک طفل هم جان به حق تسلیم کرد پسر که شوک دیده بود نمیدانست چی  کار کند . 

نتیجه اینکه زنش ازش طلاق گرفت ، پسرکش زیر خاک رفت ، و دختری که دوست داشت بر همیش الوداع کرد و خانواده مسر هم رابطه اش قطع کرد  . پسر تنها بود و به سر خود میزد و گریه میکرد و میگفت “وای وای روزگار چی شد دوست های من ، غرور بی جای من ، ” پسر که از کار های خود سخت پشیمان شده بود به سر خوده زده شب و روز گریه میکرد و از تنهای می نالید. 
قدرش را بدان تا روزی بی قدر نشی ،…
           نویسنده :ناجیه احمدی 

            10 .13 . 1396 

رفت و برنگشت 

خانواده کوچکی در دور دست های شهر زندگی میکردند . این خانواده متشکل از پدر مادر و پسر بود. پسرشان احمد که یک پسر نیکو کار با اخلاق و مودب بود درس مکتب خود را در همانجا به پایان رسانید . می خواست به تحصیل خود ادامه دهد ولی جای بود که بیشتر از یک مدرسه و مکتب چیزی در آنجا وجود نداشت ، می خواست از بهر پدر و مادر دوری کند ولی پدر که پیر و تنگ دست بود اجازه دور شدن پسرش را نمیداد و می خواست در سن پیری پسرش کنارش باشد . پدر دهقانی میکرد و پسر نیز به پدر خود کمک میکرد از اینکه روز های خود را همینگونه مثل یک دهقان درس خوان سپری میکرد از درون سخت پریشان بود ، ولی بخاطر اینکه پدرش جگرخون نشود چیزی نمیگفت . 

روزی از روز ها پسر تصمیمش را گرفت و می خواست به در سهای خود ادامه دهد  و این تصمیم خود را با پدر و مادر خود در میان گذاشت . پدرش اولا هیچ راضی نمشد و مادر هم از بهر شنیدن این گپ سخت پرسشان شده بود و شروع به اشک ریختن کرد ، پسر که نمی خواست آین ده اش خراب شود کوشش میکرد تا فامیل خود را قانع بسازد ، مادرش که تنها یک پسر داشت از دور شدنش خیلی غمگین شده بود و بعد ازی چی خواهد کرد می پرسید و گریه میکرد . بلاخره پسر توانست پدر سن کده خود را راضی سازد هر چند مادرش راضی نبود ولی بخاطر خوشی پسرش دست الوداع تکان دهاد به سوی پسرش . 

پسر تمام وسایل که داشت به یک بکس گنجانید و پدرش تمام پول های که سال هاست که جمع کرده بود برایش داد پسر پول را گرفت چون به پول نیاز داست ، وقتی خداحافظی رسید آن روز آفتاب هم سخت پریشان شده بود و آهسته آهسته ناگزیر غروب میکرد ، رنگ آسمان مثل یک قلب داغ دیده مادر سرخ شده بود ، یک لحظه سکوت کردند و به چشمان هم نگاه کردند ، جهانی از کلمات نا گفته به دریایی جدایی می ریخت از چشمان شان ، کوشش کردن مانع اشک های شان شوند ولی نتوانستن چون تنها پسرشان دلیل زندگی شان بود ، قرار بود چند لحظه بعد دستان پدر و مادر سن کده اش را رها کند هنوز سکوت در بین شان نشکسته بود ، حرف را اول کی آغاز کند نا معلوم بود ، از دور دست ها صدایی کودکانی شنیده میشد که پشت یک گدی پران رو به هوا می دویدند ، صدایی موتر های که معلوم نبود از کجا به سوی کدام هدف روان اند . 

پسر بیک خود را به زمین گذاشت و نزدیک پدر شد گفت: 

پدرم کوه استوارم ، قلب پور از مهر و وفایم ، مرا ببخش اگر روزی بی اعتنایی کردم اگر روزی قلبت را شکستم ، هنوز به یادم است که از باغ همسایه سیب می دوزدیدیم و می خوردیم و تو بالایم قهر قهر میشدی و بعد به همسایه پول های سیبی را که خوردیم را می پرداختی ، پدرم وعده میدهم دگر چنین کار های نکنم چون حالا من بزرگ شدم می توانم از خود دفاع کنم ، نمیدانم آن وقت کودک بودیم ، پدرم تو را به خدا می سپارم  . 

پدر که از شنیدن این سخن ها بغض کرد و گلویش پور شد نتوانست حرفی بزند و اشک هایش از چشمانش به ریش های سفیدش می چکید و ریش هایش به اثر اشک های جدایی مثل جنگل بارانی شده بود پسر را به آغوش گرفت و با همت پدرانه که داشت بی صدا گریه میکرد ، پسر از دستان زحمت کشیده پدر خود بوسید و نتوانست مانع اشک های خود شود . 

هنوز اشک های مادر را ندیده بود ، اشک مادر همانند آب رود خانه جاری بود ، و با چادر پاره پاره خود پاک میکرد پسرش را محمکم به آغوش را گرفت ، و با صدایی بلند گریه کرد و مهری چندین سال آینده را که نمی توانست به آغوش بگیرد را به قلب پسر هدیه کرد ، پسر با چنین حالت گریان با عجله روی خود را دور داد و به سوی هدف قدم های مستحکم گذاشت و به سوی پدر و مادر نگاه کرد دست الوداع تکان داد . سال ها گذشت پسر به درس های خود ادامه نیداد هر وقت با خانواده اش در تماس بود ، در پوهنتون دوست های زیادی پیدا کرده بود ، نیم روز کار میکرد نیم روز درس نی خواند ، بک پسر ساده و خوش باور بود ، روزی از روز ها دوستانش خواستن به میله بروند  ولی احمد قبول نکرد درس داشتنش را به دوستایش گفت ، ولی دوستانش وی را به حال خود نگذاشتن و بزور بردن . 

وقتی همشان جوانان خون گرم بودن موتر شان به سرعت زیاد میرفت و آهنگ نیز روشن بود هوش و حواس شان به راه نبود ، وقتی که با هم می خندیدند و چیغ میزدند خوش بودند ، دفعتا یک دختر خورد با مادرش روی سرک ناگهان پیدا شد و موتر با سرعت زیاد نتوانست بریک بگیرد و باعث مرگ مادر و دختر شدند . وقتی که موتر در گوشه با سرعت زیاد متوقف شده بود همه از موتر پایین شدن و فرار کردن ، احمد که یک پسر دلسوز بود نروید به این ها کمک کنید گفته چیغ میزد و کوشش میکرد مادر و دختر را به شفاخانه انتقال دهد که پولیس ها رسیدند ، و بر آنچه که دیدن باور کردن احمد را قاتل دانسته دستگیر کردن احمد هر قدر حقیقت را گفت عذر و زاری کرد ولی کسی به گپ هایش گوش نمیکرد و بر آنچه که دیدن بودن باور میکردن ، خلاصه احمد محاکمه شد و به کاری که انجام نداده بود به حبس ابد محکوم شد . چند سال گذشت ولی از پسر شان خبری نداشتن سخت اندوهگین شده بودن و چاره هم داشتن ، نه پولی داشتن که برون به دنبال پسر نه جایی را می شناختن ، و روز شب را به  انتظار یک زنگ مبایل می گذشتاندن ، احمد تنها بود نه پول داشت نه وکیل فقط خدایی خود را داشت . 

هر چقدر کوشش کرد ولی نتوانست خود را نجات بدهد ، دوستانش که احمد را بزور به میله برده بودن هرگز به دیدنش نیامدن ، احمد در زندان مثل دیوانه ها روز می شمارید و بخاطر رسیدن به پدر و مادرش لحظه شماری میکرد ، احمد باز هم امید  برگشت به زندگیش را داشت ، مادر احمد که سرطان داشت قبل از ین که پسر را ببیند به این دنیا وداع کرد ، و پدر احمد حالا تنها بود و به درد جدایی می نالید ، روزی احمد  با چند تن از زندانیان درگیر شد و جنگ شدید در میان شان شد و بی رحمانه احمد را چاقو کاری کردند و مسولین زندان که ازین حالت زیاد ورخطا شده بودن احمد را به شفاخانه انتقال دادن و چند روز در شفاخانه بستر بود ، همان بود که دیدار پسر نصیبش شده بود ، حالت پدر نیز خراب شد و در قریه که کلینیک نبود مجبور شدن مرد سن کده را به شهر انتقال دهند ، تصادف روزگار به همان شفاخانه که پسر بستری بود بردن و پسر مهر پدر را حس کرده بود ، چند روزی گذشت پدر و پسر کاملا صحتمند شدن و پدرش پیرش بخاطر قدم زدن به دهلیز شفاخانه برامد و دید که میش روی یک اطاق دو پولیس ایستاده اند و از داخل شدن به اطاق مانع نیشوند ، پدر احمد به چیزی که نمیدانست نداخله نمیکرد ، اهسته آهسته از نزد اطاق عبور میکرد که چشمش به بیمار افتاد ، و توجه اش را جلب کرد بر آنچه که میدید باورش نمیشد بیماری که به بستری مریضی خوال بود به پسرش  شباهت داشت ولی در حقیقت مسرش احمد بود ، پدر چیغ زد و پسرم گفته می خواست به اطاق داخل شود که پولیس ها اجازه ورود به اطاق را ندادن . 
و پسر هم به صدایی بلند پدرش از خواب بیدار شده بود ، و تمام قدرت از بستر برخیست و نزدیک دروازه شد و توانایی نداشت که  در را باز کند ، که همانجا افتاد و از این طرف پدر احمد پسرم گفته چیغ میزد و گریه میکرد و از آن طرف احمد پدرم کفته گریه میکرد ، پولیس ها که پا بند به وظیفه خود بودن اجازه دیدار شان را ندادن پدر با بغض چیغ نیزد و می خواست به اولین و آخرین بار پسرش را به آغوش بگیرد و سرش را نوازش کند پسرش نیز می خواست پدرش را به آغوش بگیرد چون سخت نیاز داشت چندین سال بود که از مهر پدر دور بود ، پدر که بلند میشد گریه میکرد به زمین می افتید عساکر کوشش میکردن تا پدر را از پیش اطاق دور کنند ، احمد که توان چیغ زدن نداشت و فقط گریه میکرد و از جای زخمش خون سرازیر شده بود ، اینجا همان صحنه بود که دو معشوق به دیدار هم دیگر تشنه اند ، و تنها مانع شان یک در و یک دیوار بود ، که باعث جدایی این دو معشوق شده بود ، تحمل پدر تمام شده بود ، و نتوانست به آخرین بار پسرش را به آغوش را بگیرد و پسر هم از حال رفت و خون پسر از سوراخ زیر دروازه بیرون شد ، همه ورخطا شدن و در اطاق را باز کردن نگاه پسر به نگاه پدر خیره شد و نگاه های شان به همدگه وصل شد و یک حسرت در سینه شان بود ، نتوانستن به بار آخر همدیگر بوی کنند و ببوسن . پدر که در میان مردم بی جان افتاده بود در دهلیز شفاخانه خون پسر را بوسید و به بار آخر به سوی پسر نگاه کرد و گفت ” ای دنیایی لعنتی این چی دیداری دردناکی بود که به من نصیب کردی ” و همانجا بود که پدر به حسرت بویدن پسرش جانش جانش را به حق سپرد و چشمان پور از اشک را بست ، پسر هم دیگر نتوانست سخن بگوید و دیگر نتوانست راه برود  و دیگر نتوانست چیزی را بشنود ، تمام بدنش از فعالیت افتاده بود. 

قانون دنیا بود .

یکی را به قبرستان و دیگری را به زندان انتقال دادن ! 

همیشه داشتن بهترین ها خوشبختی نیست عزیزم 

خوشبختی یعنی کلبه کوچک ، دست پخت مادر و کنار هم بودن فرزندان …

این هم بود داستانی رفت و برنگشت ..
                                                                                                             نویسنده :ناجیه احمدی 

                                                                                                                  11.11.1396